Sztuka jest nieodłączną częścią mojego dotychczasowego życia, uważam nawet, że życie artysty w dzisiejszych czasach wcale nie jest łatwe, wręcz przeciwnie, jest pełne niespodzianek. Jedne z nich, powodują, że mamy chęci do tego by dalej tworzyć, drugie powodują zupełnie odwrotne zachowanie, zwłaszcza w przypadku, gdy hamuje nas same społeczeństwo. Zbyt wiele osób, zabrało się za krytykę samej sztuki, jak i poszczególnych jej dziedzin, czego musimy być świadomi, gdyż po części, w taki sposób jest bardzo szkodzimy. Jestem jednak zdania, że artyści kształtują nie tyle sztukę, co ją tworzą, dlatego wszelkie negatywne i niekonstruktywne zachowania, powinny być wyłącznie ich autorstwem, a nie ludzi, nie mających zbyt wielkiego rozeznania, w tutejszych elitach. Sztuka jest dla ludzi, nie oznacza to jednak, że są jej recenzentami, czy jest ich własnością, wręcz przeciwnie, każdy aspekt dziedziny, jaką jest sztuka, jest własnością nas wszystkich. Oczywiście, niektóre dzieła, posiadają wartość finansową, i są prywatną własnością, jednak są to arcydzieła, których ceny tak naprawdę nie da się ocenić, i czasem jest nawet lepiej, jeśli znajdują się one w prywatnych rękach. Część takich dzieł, przetrwała dzięki temu, do dnia dzisiejszego, co jest chyba oczywistą odpowiedzią dlaczego warto, by posiadały swoich właścicieli.

Od zarania dziejów ludźmi rządzą ich indywidualne preferencje. Jedni lubią kolor biały, inni niebieski, a jeszcze inni zieloni i każda z tych osób będzie uważała, że to właśnie jej wybór jest najładniejszy. Taka jest specyfika ludzi uwarunkowana ich naturą. Podobnie jest z opinią na dany temat, nierzadko temat kontrowersyjny. Przykładem może być sztuka, bo w dzisiejszych czasach pojęcie to rozumiane jest bardzo szeroko i dla każdego oznaczać może coś innego. Niegdyś sztuka kojarzona była głównie z malarstwem czy też rzeźbą. Piękne obrazy, które wychodziły spod pędzla zdolnego malarza czy też dopracowana w każdym calu rzeźba to właśnie była sztuka. Dziś, mianem tym niektórzy nazywają pisanie po murach miejsc publicznych, czyli inaczej mówiąc graffiti. Opinie są jednak podzielone, bo mimo iż część społeczeństwa uważa, że niewątpliwie jest to sztuka i powinno się młodzieży udostępniać więcej miejsc do takiego tworzenia, to jednak inni są zdania, że takie działania powinny być raczej karane, a przede wszystkim surowo zabronione. Dla jednych sztuka to tworzenie muzyki – takiej, która chwyci za serce. Jeszcze inni są przekonani o tym, że sztuką jest granie na naczyniach kuchennych. Jak więc widać, sztuka ma wiele twarzy i tak naprawdę w rozumieniu każdego z nas wygląda ona inaczej.

Klauna chodzącego na szczudłach najczęściej widuje się w cyrku i jest to osoba, która niezmiernie bawi dzieci. Są one bowiem nieświadome całej sztuczki i przekonane są o tym, że taki jest po prostu naturalny wzrost danej osoby. Sztuka chodzenia na szczudłach jest niewątpliwie bardzo trudna i wymaga nie tyle talentu, co bardzo dobrego przygotowania. Co trzeba więc zrobić, aby sztuka chodzenia na szczudłach była przez nas opanowana do perfekcji? Przede wszystkim, należy wejść w posiadanie najważniejszego w tej kwestii atrybutu, jakim niewątpliwie są szczudła. Następnie nie obejdzie się bez ćwiczeń poprawiających utrzymanie równowagi, bo nie da się ukryć, iż taka umiejętność jest w tym przypadku także niezbędna. Sztuka chodzenia na szczudłach w zasadzie opiera się głównie na praktyce. Jak często się mawia – „praktyka czyni mistrza”. Należy więc ćwiczyć, ćwiczyć i jeszcze raz ćwiczyć. Najważniejsze jest to, aby nie zrażać się porażkami i nadal próbować, bo siła woli i motywacja jest tutaj również bardzo ważna. Nie wolno się poddawać, bo jeśli nasze podejście będzie takie, że jedna porażka czyni z nas nieudaczników w danej kategorii, to tak po prawdzie żadna sztuka nie będzie miała szansy być przez nas opanowaną do perfekcji.

Skoro rozmawiamy już o sztuce w kontekście osób, zaliczających się do grona artystów, to może najwyższa pora, docenić także ich wkład w rozwój, jaki gwarantują. Mam bowiem dziwne wrażenie, że duża część artystów, zwłaszcza tych, którzy tworzą sztukę na różne sposoby, kształtują ją i rozwijają, nigdy nie była, i nie będzie doceniona, z nieznanych dotychczas powodów. Oczywiście, sztuka sama w sobie, jest piękna, lecz bez udziału artystów ją tworzących, nie bylibyśmy w stanie dostrzec tego piękna. Wydaje się to niemal oczywiste i zrozumiałe, jednak czy jest tak do końca, trudno cokolwiek na ten temat powiedzieć, skoro wielu przywłaszcza sobie dzieło dla siebie, a sztukę traktuje bardzo niedojrzale. W przeszłości uważałem, że to co robię, ma głębszy sens, powoli jednak tracę nadzieję, i chyba mam do tego prawo, zwłaszcza, gdy artyści są spychani na boczny tor, czego wszyscy doświadczamy. Sztuka to nie tylko muzeum, czy galeria, gdzie prezentowane są dzieła, to także autorzy, którzy je stworzyli, o tych ostatnich, nie mówi się jednak w tym kontekście, wręcz przeciwnie. Nikt z nas, nie chce, by zapamiętano nas, jako wielkich artystów, lecz raczej jako tych, którzy robili coś, dla samej sztuki, nie oczekując nic w zamian, to są słowa dokładnie podkreślające, nasz cel działania.

Muzyka jest pojęciem bardzo szerokim, a wewnątrz niego znajdują się różnorodne kategorie, których jest tak naprawdę mnóstwo. Każdy z nas jest w stanie wymienić co najmniej 5 gatunków muzycznych bez zająknięcia. Bardzo kontrowersyjnym gatunkiem jest muzyka heavy metal. Dla jednych jest to sztuka, a dla innych zwykłe krzyki, które brzmią raczej przerażająco i złowieszczo. Czy więc krzyki to sztuka? Heavy metal charakteryzuje się bardzo ciężkimi, mocnymi brzmieniami. Jest to niewątpliwie muzyka bardzo głośna, której nawet nie wypada słuchać po cichu, bo wówczas mija się to z celem. Taka muzyka to sztuka przede wszystkim dla młodzieży, oczywiście ze specyficznych kręgów. Rzadko zdarza się tak, by osoba, która na co dzień słucha reggae, nagle zaczęła dostrzegać piękno w takich mocnych brzmieniach. Heavy metal krytykowany jest natomiast najczęściej przez osoby dorosłe i osoby w podeszłym wieku – dla nich taka muzyka to nie sztuka, a bardzo głośne krzyki, które są po prostu nieprzyjemne dla ich uszu i przyprawiają je o bóle głowy. Niemożliwym jest określenie kto z nich ma rację – wszystko zależy bowiem od indywidualnych preferencji, a te u wszystkich nas są zupełnie różne i nikt nie ma prawa ich oceniać.

Zapewne każdy z nas codziennie słucha muzyki czy też ogląda telewizję. Nie da się bowiem nie zauważyć, że muzyka oraz telewizja to część życia niejednego z nas. Oczywiście nie ma w tym nic złego ponieważ w ten sposób staje się nam bliższa sztuka. W końcu przecież muzyka bądź też filmy to rodzaj sztuki, którą wykonali konkretni artyści. Istnieją takie osoby, które nie mogą obyć się bez oglądania filmów, są to bez wątpia kinomaniach, którzy lubią sobie obejrzeć dobry film. Z kolei dla innych słuchanie muzyki jest całym światem. Jednak w muzyce jest coś magicznego co potrafi odstresować, poprawić humor, a więc powiedzenie, że muzyka leczy, jest jak najprawdziwszym stwierdzeniem. W piosenkach dziwne jest również to iż większość z nich kojarzy nam się z czymś. Słuchając jakiegoś kawałka, a w szczególności tego ulubionego, wracają do nas jakieś chwile z przeszłości, które najprawdopodobniej przytrafiły się nam właśnie kiedy leciała owa piosenka. Magia muzyki sprawia, że słuchając jej odpływamy w nieznane, w inny świat, taki zbudowany z marzeń oraz przemyśleń. Warto dodać, że słuchanie piosenek sprawia, że stajemy się silniejsi psychicznie, gotowi stawić czoła przeciwnościom losu oraz skłonni walczyć o swoje.

Teatr Wielki symbolizuje przeszło stu letnia historia opery polskiej. Jego siedziba została wybudowana na początku dwudziestego wieku w centrum miasta Poznań. Teatr cieszy się niezwykle bogatą tradycją życia muzycznego oraz zarazem jest ważnym ośrodkiem kulturalnym Polski. Jego powstanie zawdzięczane jest projektowi Maxa Littmanna z monachijskiej pracowni Heilmann und Littman. Organizatorem jest samorząd Województwa Wielkopolskiego, posiada osobowość prawną. Osobą zarządzającą instytucją kultury i reprezentującą jest dyrektor. Do podstawowego zakresu jego obszernej działalności należy upowszechnianie kultury. Pierwsze przedstawienie – „Czarodziejski flet” W. A. Mozarta – datuje się na rok 1910. Teatr współpracuje z organizacjami społecznymi i kulturalnymi. Teatr wspiera amatorski ruch artystyczny i prowadzi edukację kulturalną. Wokół Teatru rozciąga się dość rozległy zieleniec z bogatym, starym drzewostanem, który powstał wraz z budynkiem.
Teatr również współpracuje ze szkolnictwem artystycznym. Każdego roku w Tatrze odbywa się kilkadziesiąt najlepszych spektakli wyreżyserowanych przez najlepszych w tym fachu. Dzięki temu, każdy z nas może udać się na kulturalny relaks na bardzo dobre przedstawienie teatralne.

Osoby należące do subkultury wlepkarzy są w większości młodzieżą, która ma tym większą świadomość całej subkultury i jej historii, im dłużej i bardziej są zaangażowani w ruch wlepkarzy. Subkultura nie tworzy tylko arte pro arte, niesie przekaz do bliżej niezidentyfikowanego odbiorcy – ogólnie mieszkańców miasta. Zdarzają się osoby, które wlepiają a nie są twórcami danej wlepki, reakcja środowiska wlepkarzy powinna być krytyczna dla takiej osoby, ponieważ wlepkarze prawdopodobnie jak pozostali artyści kultury niszowej mają zasady o ochronie i poszanowaniu praw autorskich. Równocześnie mogą zaistnieć warunki, w których projekt wlepki zostaje udostępniony i istnieje pozwolenie na jej kopiowanie. Wlepkarzami są zazwyczaj chłopcy/mężczyźni. Wlepkarz jeśli już się podpisuje na wlepce używa pseudonimu, pozostając jednak anonimowy.
Zasięg badań:

Kraków (granice gminy)

Metody i techniki badań:

Ankiety wysyłane na strony internetowe wlepkarzy, prośba o ich wypełnienie (dobrowolność, anonimowość)
Analiza treści wlepek (wyciągnięte wnioski posłużą do stworzenia „charakterystyki cech” wlepkarza)
Analiza zawartości stron internetowych (fora dyskusyjne, księgi gości inne formy wyrażania zdań i dostępnej komunikacji wlepkarzy; pomogą wyodrębnić prawa, którymi kieruje się grupa)

Próba, dobór grupy:

W tym wypadku bardzo trudno będzie o jakąkolwiek reprezentatywność. Z wyżej wymienionych powodów (anonimowość subkultury, bariery w dotarciu do niej – nie każdy wlepkarz ma swoją stronę internetową, lub nie ma jej wspólnie z innymi wlepkarzami.) Stąd też kryterium próby będzie proste – im więcej danych uda się zebrać tym więcej możemy poddać analizie.
Wyniki badania wlepek

Analiza materiałów/wyników badań:

Ze względu na brak reprezentatywnej próby, patrząc na doświadczenia innych badaczy pokrewnych tematów, byłoby wskazane badanie w dłuższym odstępie czasu oraz nie ujawnianie się jako badacz . Właściwe byłoby zdobycie zaufania większej grupy osób w ramach subkultury (co ułatwia komunikacja przez internet) i przyjęcie roli, dotarcie do subkultury jako początkujący wlepkarz. Ważne jest to, żeby wpasować się w sposób komunikacji i wczuć się w temat albo przynajmniej spróbować. Trzeba pozostać otwartym w dyskusjach i wykreować wizerunek anonimowego lecz otwartego młodego człowieka. To prawdopodobnie pozwoli nam na uzyskanie sympatii wlepkarzy a co się z tym wiąże – pomocą nawet jeśli z czasem zdecydujemy się na ujawnienie swojej tożsamości badacza. Niezależnie od tego posunięcia powinno się analizować pozyskane dane biorąc pod uwagę nie tylko stricte badawczy punkt widzenia, ale też uwzględnić ludzkie czynniki.

W kinach obecnie jest wyświetlanych tyle filmów, że trudno nam się zdecydować na jaki film się wybrać. Gorzej jest z jakością tych filmów. Co z tego, że można je oglądać w formatach 3D skoro liczy się treść. Na początku takie trójwymiarowe kino nas cieszyło, bo było nowością. Nie było istotne co tam robią i czy to się trzyma jakiegokolwiek sensownego scenariusza. Dzisiaj chcemy te efekty, ale za to chcemy też mieć większy i głębszy sens. W ogóle znaleźć dobry film nie jest łatwo. Na dziesięć filmów, które są wyświetlane może jeden będzie taki, który można obejrzeć i polecić innym. Oczywiście każdy ma inny gust, ale są takie kategorie, na które wszyscy patrzą podobnie. Najważniejsze to nie stracić pieniędzy w kinie na jakiś bezsensowny film. Nie będzie to łatwe zadanie, ale może jak poczytamy wszystko możliwe opinie to znajdziemy coś właściwego dla siebie. Tematyka filmów jest bardzo różna. Można iść na komedie, horror czy melodramat. Kina zachęcają widzów do oglądania ich filmów przeróżnymi promocjami.

Kino jest częściej wybierane przez nas niż teatr. Zwłaszcza ludzie młodzi w weekendy tłumnie chodzą do kina. Niestety trudno jest dzisiaj znaleźć film, który będzie nas interesował. Niby opis jest ciekawy, zwiastun też, ale film to totalny niewypał. Takich filmów jest bardzo, ale to bardzo dużo. Jeśli na dziesięć filmów, na które pójdziemy do kina dwa będą dobre to już powinniśmy się cieszyć. Niektórzy aktorzy są gwarancją tego, że filmy z ich udziałem są dobrym kinem, ale to też powoli się już zmienia. Ludziom wyczerpały się tematy i niewiedzą o czym mają kręcić filmy. Zbawianie świata przez amerykanów stało się nudne. Ciągłe imprezy amerykańskich nastolatków również nam się przejadły. Osoba pisząca scenariusze musi się naprawdę dobrze wysilić żeby stworzyć coś co będzie się widzą podobało. Jeśli się to uda to taki film jest skazany na sukces i wszystkie nagrody. Jak widać warto przysiąść i napisać coś wartościowego, a nie tylko kopiować to co już inny zrobili. Ludzie chcą czegoś świeżego i lepszego.